"De
zelfkruisiging van Victor Hoppe". Ik had nooit gedacht dat deze 5
woorden me zouden aanzetten tot het schrijven van een blog! Laat het me
uitleggen. Een maand geleden kregen we de opdracht om commentaar te
geven op een recensie van een boek. Het duurde een volledig lesuur eer
mijn klasgenoten doorhadden wat van hen verwacht werd... Dezelfde dag
nog begon ik 'De Engelenmaker' van Stefan Brijs te lezen. 429 pagina's later maakte ik mijn verslag en diende het de volgende dag vol fierheid in.
Vandaag
kreeg ik mijn verslag terug. Al mijn fierheid van een paar weken
geleden werd meteen verpulverd door een reusachtige 4. Het was blijkbaar
'not done' om in een tekst van meer dan 500 woorden één keer de
naamwoordstijl te gebruiken! Smekend loog ik dat "zelfkruisiging" echt
wel in de Van Daele stond. Weg waardigheid. Hij negeerde mijn smeekbede
en vervolgde dat ik meer 'to the point' moest schrijven. De rillingen
liepen over mijn rug toen hij die woorden uitsprak. Ik wou antwoorden
dat ik het 'not done' vond dat een leerkracht Nederlands 'just for fun'
en 'without any reason' overschakelde naar harig Engels...
Enfin, door het schrijven (naamwoordstijl!!) van deze blog, zou ik graag mijn stijl wat bijschaven en al mijn ergernissen met de wereld delen! Hoera!
Ik
ben wel benieuwd hoelang ik dit zal volhouden. Waarschijnlijk niet
langer dan een paar weken, zo gaat het altijd... Ik herinner me hoe ik
vroeger nog probeerde een dagboek bij te houden, maar na amper 5 dagen
verbande ik het schriftje al naar de zolder. Ik was het beu om iedere
avond mijn pols te overbelasten (ik druk waanzinnig hard op mijn balpen)
en ik had dan ook nog eens de vervelende gewoonte om fragmenten van
vorige dagen te herlezen. Misschien is het maar goed dat ik het dagboek
op tijd heb afgezworen, anders zat ik op 31 december al mijn gênante
momenten van het afgelopen jaar te herleven!
